ได้ฟังหลายคนบอกว่า เราเที่ยวบ่อย  ก็เลยลองมานั่งนึกดู
เห็นจริงดังว่า เที่ยวบ่อยเสียเหลือเกิน
จะว่าดวงช่างเดินทางมาคอยช่วยเสริมก็คงไม่แปลก
อยู่ดีๆ ก็จะมีคนมาชวนไปเที่ยวเป็นพักๆ (ส่วนใหญ่ก็เพื่อนนี่แหละ)
และเราก็ยินดีที่จะลองไปในที่แปลกๆ ไม่เคยไปเสมอ (ถ้ากำลังทรัพย์และเวลาเป็นใจ)
แต่อย่างนึงที่ต้องการให้มีไปด้วยเสมอ สำหรับเราก็คือ"เพื่อน"
จะกี่คนไม่ว่า แต่ขออย่างน้อยมี"เพื่อน"ไปด้วยหนึ่งคน เพราะกลัวเหงา 555

บางคนอาจจะชอบเดินทางคนเดียว แต่นั่นคงไม่ใช่สูตรสำเร็จของเรา
เมื่อไม่นานมานี้มีโอกาสได้คุยกับญี่ปุ่นที่ทำงาน
เค้าบอกว่าเค้าชอบเดินทางคนเดียว คุยไปคุยมาเลยได้รู้ว่าสมัยเรียนเธอเคยไปยุโรปนานสามเดือน
เรา  "โอ้โห ไปนานจัง ไม่เหงาเหรอ เป็นเราทำไม่ได้แน่"
มัน  "แรกๆ ก็ไม่หรอก แต่สักพักก็เริ่มเหงา ทนไม่ไหวอยากกลับมากเลย"
เรา  คิดในใจ "แล้วทำไม๊ ทะลึ่งไปนานนักฟะ" -_-'

ในการเดินทางหลายๆครั้ง เราได้เจอเรื่องที่ประทับใจ จนทำให้เรามีมุมมองที่เปลี่ยนไปได้หลายครั้ง
อย่างตอนไปนิวยอร์กกะแพร ก็ได้พบว่าแท้จริงพวกAfrican American
บางคนนั้นน่ารักกว่าคนขาวซะอีก
ได้รู้ว่าอย่าประหยัดค่าโรงแรม เพียงเพราะเห็นมันถูกว่าแต่ต้องเดินทางเพิ่มขึ้น มันไม่คุ้มT_T
 
ตอนไป หลวงพระบาง ก็ได้เห็นภาพ น่ารักๆหลายๆ อย่าง ที่อดทำให้นึกถึงเมืองไทยสมัยก่อนไม่ได้
ได้พบว่า การเที่ยวกับเพื่อนรู้ใจจริงๆ มันสนุกมากแค่ไหน  (กิน ชอป เที่ยว ฮา เป็นสูตรสำเร็จ)

แล้วตอนไปกัมพูชา ก็เห็นถึงความอลังการของนครวัค....(ก็มันใหญ่จริงๆนี่)
และส่วนตัวคิดว่าคนเขมร ไม่น่ากลัวอย่างที่เคยได้ยินมา 

ไม่รู้ว่าทริปที่จะถึงนี้เราจะได้เจออะไรกันบ้าง  แต่การรอคอย  บางครั้งก็ทำให้เรารู้สึกดีเหมือนกันนะ
นับถอยหลังอีกสามวัน  แล้วจบทริป จะเอารูปมาให้ดู